Een ambitieuze vereniging die verenigt!

Nieuwsbrief

Vul hier je gegevens in, en wij zullen zo spoedig mogelijk contact met je opnemen.

Trainingskamp SJC 2019 + updates

Uw en onze gids: Sjaak Polak....

Mijn eerste kennismaking met het trainingskamp voor de selectie. Ik ga vier dagen mee naar hotel Eugenia Victoria op Gran Canaria. Maar voordat we zover waren, eerst met de “Koninklijke” de deelnemers ophalen op diverse locaties in Noordwijk en op naar Schiphol.
Onze vlucht met TUI blijkt een heel bijzondere. Een splinternieuwe Dreamliner, net ingevlogen uit de USA staat aan de gate te “trappelen”. Om aan haar eerste passagiersvlucht te beginnen. Als we instappen ruik je de showroom nog. En.... zulks betekent voor ons passagiers dus een gratis glaasje “bubbels”. Cheers..!

Vier uur en zo’n 25 minuten later de “touch-down” op Las Palmas International waar een heerlijk zonnetje en “dik” 20 graden onze eerste kennismaking met dit eiland is.
De busrit naar het hotel neemt zo’n 25 minuten in beslag en het inchecken ook. Een soort van invasie door SJC waardoor de paniek bij de medewerkers achter de receptie zienderogen grootse vormen aan het aannemen is.
Na de toewijzing van de kamers worden de koffers rap naar de kamers gebracht en volgt de voorbereiding op de eerste activiteit: de wandeling om de vliegreis “los-te-laten” onder de bezielende leiding van de trainer. 
Die voorbereiding betekent voor schrijver dezes - en natuurlijk menig ander - het genot van een ijskoud..... juist, dit kan de attente lezer zelf wel invullen. 
Sjaak Polak moet hier overigens al vaker geweest zijn, want hij leidt de groep al ras door een groot winkelcentrum. Ras, ja, want Sjaak houdt het tempo er stevig in. Tijd om even te “shoppen” is er niet bij. Nee, zijn aandacht is voorlopig even meer gericht op een paar trappen, die tijdens de wandeling genomen moeten worden...
Rond 19:00 uur - de klok moest hier overigens een uurtje terug - gaan we aan het diner, een goed verzorgd buffet, waar voor ieder wel wat te vinden bleek. En gevolgd door een avond vol met anekdotes over eerdere trainingskampen. Buiten, in de korte broek. Nou ja, wel een vestje aan, want da’s geen overbodige luxe. 

Op het moment, dat ik dit verslag schrijf zitten al “op dag 2” en zijn we aangekomen bij Estadio Municipal Maspalomas voor de eerste training. En weten twee spelers - nee... we noemen geen namen - al dat ze corvee (of nog erger) mogen verrichten wegens te laat komen en het dragen van de verkeerde kleding. Tja, dat hoort bij voetbal op niveau. Je houden aan eerder gemaakte afspraken.

 
 
  

Part 2: 

In mijn vorig verslag eindigde ik met de corveestraf voor twee spelers vanwege het niet nakomen van afspraken. Nou....’t is niet bij twee spelers gebleven; ‘t werden er vijf. En daarvoor was te weinig corvee voorhanden. Geen probleem, oordeelde trainer Sjaak Polak, “ik weet wel een passende oefening voor deze spelers.”
En nou kan ik me voorstellen, dat jullie daar, in het sombere Holland, graag willen weten, wat de trainer nou in gedachten had. Voor de huidige en toekomstige trainers daarom hierbij een uitleg. Met nogmaals mijn diepe medeleven voor de spelers die het “mochten” ondergaan!
Zie het voor je: vijf spelers op rij op de achterlijn, wachtend op het startsignaal van de trainer. Hun opdracht? Op snelheid lopen naar de 5-meter lijn, keren, en terug naar de achterlijn; keren en op snelheid naar de 16-meterlijn, keren, en terug naar de achterlijn; keren, en op snelheid naar de middellijn, keren en terug naar de achterlijn; keren - en ik denk dat er hier al wat vermoedens beginnen te rijzen - op snelheid naar de 16-meterlijn AAN DE ANDERE KANT - dus over de middellijn - keren en terg naar de achterlijn; keren en op weg naar de 5-meterlijn (nog verder dan daarnet, dus...), keren en terug naar de achterlijn; keren en naar die andere achterlijn, keren en dan de laatste etappe, terug naar de achterlijn. Dit alles dus zo hard als je kan!!
En mocht je nou denken, dat het hiermee klaar was? Nee, het ergste komt nu!! Aansluitend werd direct verzameld bij de 16-meterlijn, waarop een bal lag en de trainer al met een vette glimlach bij stond te wachten. De vijf spelers mochten nu - een-voor-een - met hun rechter- of linkerhand de bal op de lijn gedrukt houden en daaromheen 12 rondjes sprinten. Het gras rond de bal vloog alle kanten op, na zes rondjes begon de navigatie bij de speler te haperen en na 12 rondjes moest de speler vanaf de penaltystip - waar de volgende bal klaarlag - scoren. De attente lezer begrijpt, dat de ballen de sterren in geschoten werden, de speler ter aarde stortte en de ballen van verre weer moesten worden teruggehaald. Nee..... er werd niet gescoord. Onmogelijk.!!

Zo, je bent nou een beetje op de hoogte van de oefenstof op zo’n trainingskamp. En de discipline die daaraan vooraf is gegaan (en genegeerd...).

Verder is dag twee voortreffelijk verlopen, hoor. Er is pittig getraind en ‘s middags was een voetvolley toernooi - met wandeling er naar toe en weer terug - ingepland. Overigens onder de meest denkbare zonnige omstandigheden. De kleurtjes zo links en rechts neigden na enige tijd behoorlijk naar het rood.

Na het diner was het dan eindelijk tijd voor de ‘Stapavond’. Met z’n allen het dorp in waar een leuke bar werd gevonden met de naam “Trefpunt” en Nederlands gesproken en bediend werd. Dat Nederlands gesproken is hier volstrekt normaal, hoor, want om even te schetsen: waar je hier ook loopt, moet je gewoon voorzichtig zijn met wat je zegt. Ze begrijpen hinder bijna allemaal de Nederlandse taal, omdat men ofwel Nederlander is, dan wel ondernemer.!

Hoe de avond verlopen is..? Tja.. ik heb wat foto’s bijgevoegd. Plaatjes zeggen nou eenmaal meer dan woorden. (en die rooie oogjes zo hier en daar..... ligt aan mijn flitser, niet aan de........

 
   

Back to reality

Na de onvolprezen “Stapavond” van gisteren is het weer tijd voor de dag van vandaag. Oftewel “Back to reality”.
Vanwege “Stapavond” vandaag geen groepsontbijt. Mocht je het, vanwege late bedgang, niet kunnen opbrengen om het ontbijt te genieten, kon jezelf beslissen om het ontbijt aan je voorbij te laten gaan. 
Zelf verliet ik mijn warme “nestje” - ik ben tenslotte een Meij”vogel” - rond een uur of negen en was ergens rond halluf tien bij het ontbijtrestaurant om een gebakken ei op mijn bordje laten glijden. En van lieverlee zag ik hier en daar wel wat SJC-ers verschijnen om het ontbijtbordje vol te laden. 
Voor deze ochtend stond er verder niets op het programma. Wel blijkt dan ineens uit de portemonnee van een van onze spelers € 120 te zijn verdwenen.! Hoe? Daar zijn we nog steeds niet achter, maar het zou op de kamer moeten zijn gebeurd. Er wordt overigens wel een mooie oplossing voor bedacht.
Omdat de zon zich van haar vriendelijkste kant laat zien, verkies ik een ligbed naast het zwembad. Waar ik overigens niet de enige SJC-er blijk. Patrick vd Berg breeduit op zo’n stoel om, genietend van zijn nieuwe headphone, een vracht kleur op te doen; Abbas el Tammimi die vrolijk zijn zojuist gekochte chips met anderen deelt en zo zijn er nog wel een paar anderen aan het genieten van de zon. De spelers vooral onbezorgd bezig met vooruit te kijken naar de middagtraining, die voor vanmiddag rond 14:00 uur gepland staat op het strand.!
En dus gaat de goegemeente van SJC na de lunch in wandeltempo richting strand en staat daar op enig moment op de leuke Boulevard voor een - naar later zou blijken - niet makkelijk te vergeten trap naar het strand. Je begint ‘m te “voelen”, die trap moeten we af. Honderd-en-zevenentwintig (127) treden, ja.... En.... trappen kennen de nare eigenschap, dat ze niet alleen naar beneden leiden, waarover later meer.
Op het strand aangekomen markeren de trainers hun trainingsveld, sturen de spelers uit voor een opwarmertje (hardlopen), waarna de grondoefeningen aan de beurt komen, gevolgd door onderlinge partijtjes.
En dan wijst de trainer naar de trap. Iedereen individueel en op de hoogste snelheid naar boven, waar de controle in de personen Richard Harteveld en Tom van Rijn aanwezig is. Boven gekomen dus de bovenste trede aanraken en weer razendsnel naar beneden. Waar de trainer de spelers voor de tweede keer naar boven wijst. Boven gekomen weer naar beneden en je raadt ‘t vast.... daar staat de trainer die de mannen voor de derde keer naar boven wijst. 
Weer beneden gekomen is er nog tijd voor wat energie verslindende partijtjes. En loopt de trainer voor de afsluitende oefening weer naar de trap. Allemaal nog twee keer naar boven en een keer naar beneden. Als je voor de tweede keer boven bent, mag je daar blijven. Pffff..!!! Deze training zit er op.! Nog niet voor de oudere garde, want als die naar huis wil, moeten ze eerst nog een trappertje op.....
We gaan bij het hotel genieten van de zon, een douche of voor de spelers liever nog een koud bad. Maar ook van de diverse zoute- en warme baden, die het resort rijk is wordt stevig genoten.
‘s Avonds rond half acht het gezamenlijke diner, waarna ieder voor zich zijn of haar avond mag invullen.! Voor wat oudgedienden (Herman van N., Ben Z., Frans V. En Ben van A.) een ouderwets potje klaverjas. De eerste keer dat de kaarten geschud worden tijdens dit trainingskamp.

Herman Meijvogel

   
 

De wedstrijddag
 
Vandaag staat dan om 10:00 uur de oefenwedstrijd tegen SC FEYENOORD op het programma. Na alle dagelijkse trainingen dan dus de oefenwedstrijd in het Estadio Municipal Maspalomas. En ik kan je vertellen, dat dit gaat geschieden onder de meest fantastische omstandigheden: graadje of 24-, 25; zon; toefje wind; en “smeren” (zonnebrand) verplicht.
We zouden om 09:15 uur opgehaald worden met de bus, maar die kwam pas een klein kwartiertje later. De warming-up zou er dus nimmer uit gaan zien, als we bij een echte wedstrijd gewend zijn. Ook de aanvangstijd gaan we niet halen, dat wordt ook een kwartier later, met als onvermijdelijk gevolg, dat we door de huurgrens (wat voor de duur van het gebruik van het stadion door beide clubs betaald is...) zouden schieten.
Het veld ligt er niet fraai bij. Natuurgas, maar dan van een soort dat de afgelopen dagen vreselijk te lijden heeft gehad. Hier moeten al heel wat ploegen getraind hebben, de afgelopen dagen. En of er gesproeid is, waag ik ernstig te betwijfelen.
In de wedstrijd komen we in de eerste tien minuten door een misverstand achterin op achterstand 0-1; een stand, die verder tot aan het eindsignaal zal blijven staan. In een overigens, mijns inziens, niet al te daverende wedstrijd.
Na de wedstrijd iedereen - douchen doe je “thuis” - direct de bus in en terug naar het resort.
De rest van de middag mag iedereen voor zichzelf invullen. Sommigen gaan het “dorp” in, anderen vinden een zonnig plekje bij het zwembad en ik ben een van diegenen, die de extra warme zwembaden met bubbels gaat ontdekken.
Voor het diner verkiezen een flink aantal mensen een restaurant in het dorp.

De laatste dag – de afsluitende training
 
De laatste (halve) dag Gran Canaria. Die wat frisser begint dan de vorige dagen, maar dat hoeft niets te zeggen. Gisteren en vandaag bereiken ons berichten, dat ‘t in Nederland “pokkenweer” is en dat de wind zodanig te keer gaat, dat de directie van Schiphol besloten heeft slechts een start- en landingsbaan open te stellen. Wat dat voor onze thuisreis gaat betekenen weten we hier nog niet, maar de berichtgeving wordt hier nauwlettend gevolgd.
De dag begint met het traditionele ontbijt. Of iedereen daar op dit moment aan toe mis, waag ik ernstig te betwijfelen, want sommige oogjes zijn nog erg klein. Om 09:20 uur zal de bus naar het trainingscomplex vertrekken voor de afsluitende training, want vanavond zal aan de Lageweg natuurlijk niet regulier getraind worden. En zaterdag staat om - LET OP om 14:30 uur - thuis aangetreden worden tegen ASWH.
De training begint erg ‘tam’, maar dat heeft de trainer wel in de gaten. En stelt zijn programma daarop in. Ieder komt aan zijn trekken en het zweet is links en rechts weldra zichtbaar. Ook het spelletje “groente” gaat er in als gesneden koek. Twee spelers tegenover elkaar en tussen hen in een pinnetje. Op commando van de trainer moeten de spelers met de handen hun hoofd, schouder, knieën en tenen raken, maar... ‘du moment’ dat de trainer het woord “GROENTE” roept, is het zaak zo snel mogelijk hete pinnetje te pakken. Wie van beide spelers dan als eerste het pinnetje te pakken heeft, heeft mazzel. De ander krijgt namelijk 15 push-UPS voor z’n kiezen. En ‘t is natuurlijk ook niet toevallig dat de trainer zich soms verspreekt, zoals met GROUPIE of GOEIEDAG. Tja... als je dan met het pinnetje in je handen staat, verdikke, zit je aan vijftien push-ups vast. Björn Haggerty, bijvoorbeeld, wist maar liefst een score van vijf uit vijf te halen.! Da’s een best moyenne, al geloof ik stellig dat Björn daar iets anders over denkt... Reken ook maar even uit hoeveel push-ups dat moyenne voor hem betekende...
Na het partijtje - over het hele veld dit keer - nog een verrassing van de technische staf voor een flink aantal van onze SJC-spelers. Stuk voor stuk het eerder beschreven spelletje bij de “zestien”. Hand op de bal, twaalf rondjes op het hoogste tempo rond de bal en dan penalty. Tim Gorter wist ‘m zowaar onder luid gejuich te scoren.!
Nog even de groepsfoto, een keurig bedankje aan de sponsoren en dan rap met de bus naar het hotel, waar spelers nog net de mogelijkheid hebben om te douchen en uit te checken. De bus staat er immers rond 12:30 uur voor het ritje naar Las Palmas International. Voor sommigen nog net de mogelijkheid om het broodje kroket op het resort te scoren. Heerlijk.!
En nou maar hopen, dat het vliegtuig - storm in Nederland, toch.? - op tijd is. Nou, da’s het geval. De heenreis naar Las Palmas is dus voorspoedig verlopen. Da’ fijn voor de vrouw van Piet Alders, die aan boord van die vlucht was en er met Piet nog een klein weekje hier op Gran Canaria aan vast knoopt. En nou maar hopen, dat wij op de terugreis geen tegenslag krijgen.
We gaan ook hier keurig op tijd weg, laten Gran Canaria ver en diep achter ons en koersen richting Nederland. Ik zit naast Kevin Schelvis. Niet de kleinste onder ons en daar lijdt-ie zichtbaar onder. Kan z’n benen niet echt een lekker plekkie geven tussen hem en de stoel van z’n “voorzitter” (in dit geval dus degene die voor ‘m zit). Op de terugreis wordt ’t al ras donker en zie je de verlichte dorpen en steden onder je wegglijden. En Kevin en ik zijn het eens… zolang we die lichtjes zien, zien we geen wolken. En zal er niet zo snel sprake van storm zijn.
 
Rond 20:55 uur de “touch-down” op de Aalsmeerbaan van Schiphol. Met enige moeite, vanwege de wind, maar we rijden. Naar de gate en als we uitstappen, worden we geconfronteerd met…. KOU. Dit zijn we niet gewend!
 
De trip zit er op. Ik heb ‘t trainingskamp nu eens een keer van heel dichtbij mogen meemaken en het is een fantastische ervaring gebleken. Eindeloos mooi weer, zelfs ‘s avonds zonder vest buiten; mooie accommodatie; uitgaansleven binnen loopafstand; elke dag training en een keer een wedstrijd; ontbijt, lunch en het diner perfect; meer dan fijne onderlinge sfeer; ik zou nog wel even door kunnen gaan...
Hulde aan onze sponsoren, de spelers en de club, die dit allemaal weer mogelijk en meegemaakt gemaakt hebben, dit jaar. Meer dan dikke complimenten aan de technische staf voor hun inzet èn een speciaal woord van gigantische DANK aan Patrick van den Berg, ons bestuurslid Technische Zaken. Als je had kunnen zien wat die allemaal op zich af kreeg en wat hij allemaal heeft lopen regelen - ook zaken die op enig moment fout dreigden te lopen... - dan rest mij een diepe buiging en een MEER DAN stevig beDANKt..!!!
 
Herman Meijvogel